فــورتـــونـــــا

.

fortona — Sun, 06 Feb 2011 08:18:00 GMT

روزهاي بي عشق

روزهــاي بي عشق

روزهــــاي بي عشق

روزهــــــاي بي عشق

روزهــــــــاي بي عشق

روزهــــــــــاي بي عشق

پالپ فيكشن

fortona — Thu, 16 Dec 2010 22:32:00 GMT

اینجاست که می فهمی طرفت آدم با ارزشیه ! وقتی خفه می شیم تا در آرامش، سکوتو با هم تقسیم کنیم...

ولادیمیر مایاکوفسکی

fortona — Tue, 23 Nov 2010 08:50:00 GMT

امروز بیکارم.

نه کار عشق دارم، نه کار سیاست.

آزاد ِ آزادم.

خرس رشک هم، امروز فقط کهنه خرسکی است ،

پشمهایش پلاسیده.

می بینیدم؟

آنقدر آزادم

بر زمین می نشینم و دِ برو که رفتی.

سُر می خورم تا جاودان.

تا ثابت کنم زمین نه گرد است نه صاف،

سر پایینی است.

Excuse moi

fortona — Mon, 01 Nov 2010 14:46:00 GMT

همون اول كه اومد تو معلوم بود شبيه بقيه استادا نيس.

35، 36 ساله بهش مي اومد. بور بود. سيبيل دسته موتوري داشت. يه كت چهار خونه ي قهوه اي تنش بود با يه شلوار كبريتي كرم. يه كيف چرم قهوه اي خيلي قديمي هم دستش گرفته بود.

رفت نشست پشت ميز. پاكت مالبروشو از جيب كتش دراورد و گذاشت رو ميز. بعد ليست كلاسو باز كرد و حضور غياب كرد.

بعد هم شروع كرد به معرفي خودش. ليسانسشو از دانشگاه تهران گرفته بود و فوقشو از يه دانشگاه تو پاريس. ترم دوم دكتري هم انصراف داده بود برگشته بود.

" چون اون كاري كه ميخواستم با دكترا بكنم رو همين الان دارم با فوق مي كنم. بقيش وقت تلف كني بود."

اولين واحد زبان دوممون بود و طبعا هممون هم صفر كيلومتر.

بالاخره درس شروع شد.

انرژيش باور نكردني بود .از اين استادا بود كه يه دقيقه يه جا بند نمي شد. هي خودش و مي زد به در و ديوار تا ما يه كلمه رو بفهميم. بعد وقتي يكيمون بالاخره كلمه رو مي گفت انگار دنيا رو بهش داده بودن. يه بشكن مي زد و به طرف اشاره مي كرد و مي گفت: "مقسي بوكو."

تا رسيديم به يه عبارت لعنتي. هي ادا دراورد، هي بالا پايين كرد، هي موقعيت فرضي درست كرد.

ولي نفهميديم كه نفهميديم. بعد هي با دستش اشاره مي كرد كه يه چيزي بگين ولي همه ساكت بودن.

بعد يهو وايساد، انگار دكمه ي پازش رو زده باشن. بعد يه جور درمونده اي گفت: "چرا اينجوري نگام مي كنين؟ تو رو خدا يه چيزي بگين ديگه."

يكي گفت: "صب بخير؟"

- نه. ولي آفرين. يه چيزي تو همين مايه هاس.

- ظهر بخير؟

- نه.

- عصر بخير؟

- نه.

- شب بخير؟

- نه.

بعد سكوت شد.

گفت: "عيب نداره. دوباره از اول."

اصرار عجيبي هم داشت فارسي بهمون نگه معنيشو. باز شروع كرد. با همون انرژي قبل. با همون بالا پايين پريدن ها..

هي از كلاس رفت بيرون، اومد تو، اون عبارتو گفت. ديالوگ كتابو دوباره برامون خوند.

فايده نداشت. نمي فهميديم جز اينايي كه گفته بوديم چي مي شد گفت تو يه گريتينگ...

يهو يكي از بچه ها گفت "ببخشيد استاد؟ مي شه يه سوال بپرسم؟"

گفت: "وي."

گفت: "مي خوام بدونم چه حسي بهتون دست مي ده اين قدر انرژي مي ذارين و آخرش هيچي؟"

خشكش زد. همين جوري مات موند رو صورت دختره. نمي دونم چي شد. ولي يهو انگار خستگي چند ماه آوار شد رو سرش. رفت نشست پشت ميز. يه سيگار دراورد. روشن كرد و يه پك عميق زد.

كلاس ساكت ساكت بود.

چقدر گذشت؟ 5 دقيقه؟ 10 دقيقه؟ بالاخره گفت: "بنويسيد روز خوش..."

بعد همونجوري كه داشت وسايلشو جمع مي كرد گفت: "بچه ها من خيلي خسته ام. بقيش باشه برا هفته ديگه."

هيچ وقت ديگه نشد اون استاد پرانرژي جلسه اول. تا كلمه اي رو نمي فهميديم زود فارسيشو مي گفت و رد مي شد.

حالا همه اينا رو گفتم كه بگم از خودم بدم مي آد...

اول به خاطر اون سوال احمقانه اي كه ازش پرسيدم.

دوم هم به خاطر اين كه ديروز يكي ازم پرسيد روز خوش چي مي شه و من نمي دونستم.

Expiry Date

fortona — Sun, 19 Sep 2010 08:06:00 GMT

بريد، پيش از آن كه با خيانت بهتون بفهمونن موعدتون سر اومده.

آه ، پس كه اينطور..

fortona — Tue, 14 Sep 2010 09:25:00 GMT

مي خواستم بيام يه پست بذارم راجع به اين دوستايي كه دارن چپ و راست مي ذارن مي رن. كه دارن خيلي چيزا رو با خودشون مي برن.. كه دارن هي تنهاترم مي كنن..كه ديگه خسته شدم بس كه خبر رفتن ها رو شنيدم..

بعد ديدم علي چه خوب همه چي رو گفته. عين پستش رو مي ذارم همين جا.

وجودمان را ميبريد. نبريد. اين که ميبريد تيکه اي از شخصيت و هويت و گند و گه من است که در وجودتان تجلي و تسلي يافته است. نبريد. بدون بيهوشي کامل و موضعي خراش ميدهيد. ميکنيد و ميبريد. نکنيد. از پارسال روند رفتنتان اينقدر سرعت گرفته است که نميدانم غصه کدام تيکه را بخورم. زخم کجا را چسب بزنم نامردها. آن لاييهايي که به شما ميزدم يا فرار مخفيانه از رستوران و عکاسي در قبرستانها را؟ باهم هماهنگ کرده ايد؟ قرار گذاشته ايد؟ برنامه است؟ خب خنديديم. ولي نرويد. خارج که فقط يکي از گزينه هاي زندگيتان بود؛ کنار هزار گزينه ديگر. کنار همه آن کتابهاي نخوانده و فيلمهاي نديده و ورزشهاي نکرده و مسافرتهاي نرفته. قرار نبود اينقدر جدي شويد و سط اين همه شوخي. چرا شد تنها گزينه تان؟ هي ميرويد. هي ميرويد. به کجايتان رسيده است که نميمانيد نامردها.

بگذاريد همان بوي جوراب باشد و لاشه سگ. بگذاريد احساس مفيد بودن اندازه همان سالي، ماهي، هفته اي يک زنگ و يک کافه بماند برايمان. پاره نکنيد. خاطره نساختيم که شما بايستيد و بشاشيد به آن. پس اين همه درخت و ديوار و بن بست و ماشين براي چيست. به خاطره چرا. به دوستي چرا. به احساسات بوي نا گرفته چرا. نشاشيد. لاشيخانه ما را خالي نگذاريد. بمانيد و لاشيگريتان را بکنيد. بگذاريد حرص همان لاشيگريتان را بخوريم. برخوردهاي چهره به چهره خود به خود کم ميشد. لازم نبود اينطوري چهره آدم را بکشيد به آسفالت و برويد. نرويد.

آدم را اينطوري خالي خالي نگذاريد. دزدها هم يک چيزهايي باقي ميگذارند. شما چرا...

همه اش مزخرف بود. برويد. به سلامت. خوش باشيد. مراقب خودتان هم باشيد. ملالي نيست جز دوري شما.

احمد شاملو

fortona — Thu, 02 Sep 2010 22:44:00 GMT

تنها

اگر دمی

کوتاه آیم از تکرار این پیش پاافتاده ترین سخن که

"دوست ات می دارم"،

چون تن دیسی بی ثبات بر پایه های ماسه

به خاک در می غلتی

و پیش از آن که لطمه ی درد درهم ات شکند

به سکوت می پیوندی.

پس

از تو چه خواهد ماند

چون من بگذرم؟

تعویذ ناگزیر تداوم تو تنها تکرار "دوست ات می دارم" است.

با این همه،

بغض ام اگر بترکد

نه!

پر کاهی حتا بر آب بنخواهد رفت.

می دانم.

And I Stand Alone..

fortona — Fri, 27 Aug 2010 22:16:00 GMT

دلتنگم ،

دلتنگ اونايي كه رفتن،

اونايي كه مُردن،

اونايي كه راه دورن،

اونايي كه بايد باشن و نيستن،

اونايي كه ...

دلتنگ همتون لعنتيا!

قياس الاديان و المذاهب

fortona — Tue, 17 Aug 2010 23:08:00 GMT

گويند شبي هرمز هيربد در خفا به خانه ي سلمان عرب كه از پارسيان تازه مسلمان بود٬ فرود آمد.

پس گفت: " اي سلمان! مرا بر گوي كه كيش قديم چه كم داشت كه دين تازه پذيرفتي؟"

سلمان وي را پاسخ داد: " هيچ، الا جهنمي سخت سوزان. زيرا بي هراس از چنان آتش خوفناكي هرگز بنده، بندگي نكند و خداي عزوجل دانست كه ثبات نخواهد يافت مگر به تهديد جاويد جهنمي هراس انگيز... و آدمي را به خويش رها كردن و به نيك گفتاري و نيك كرداري خواندن و مكافاتي عظيم بر دوش گناهكاران و گمراهان ننهادن، كاري است سخت عبث كه اگر زمام آدمي بدو سپردي، گامي ننهادي مگر به خطا."

گفت: " دانستم..."

پ.ن: پاسخ ناپذير - نادر ابراهيمي

الف بامداد

fortona — Sun, 18 Jul 2010 01:20:00 GMT

خامش منشين ، خـــــــــــدا را.

پيش از آن كه در اشك غرقه شوم ،

از عشق چيزي بگوي.